Leven na het "Leven met de dood"

Plots zat ze daar. Op een van de pokertornooien waar ik de leiding over had zat ze aan een tafel. Ze was rustig en beheerst, knap, een blik om van achterover te vallen en vooral ... ze speelt het spel waar ik al jaren verliefd op ben. Een van de voordelen van een tornooileider is dat je de computer zo kan manipuleren dat je zelf gaat zitten waar je wil

 dus diezelfde avond maakte ik de fun van mijn leven. We praten over banale dingen, het verschil van smaak in soorten kriek en Vicks smeren tegen de hoest. We proesten het samen uit als ik alweer een van mijn hersenspinsels op de tafel gooi. M had me een mooie avond gegeven en nog vele avondjes volgden. Tot ze er plots niet meer was. Ik kende niets over haar leven, ik wist enkel dat we een aantal keer goed gelachen hadden samen. Ik begon haar aanwezigheid te missen. Mijn tornooien waren niet meer hetzelfde zonder haar, het was gewoon meer fun met haar in de buurt. Ik zocht contact via Facebook, een vaderlijke checkup van de voorzitter, onder het mom van een enquete voor spelers die wegblijven. Een mens moet toch weten waarom leden plots zijn club niet meer aandoen ... 
Toch kreeg ik een heel ander verhaal te horen dan datgene dat ik verwacht had. Ze ging door een moeilijke periode. Net uit elkaar na 8 jaar en 2 schatten van kindjes. Terug bij de ouders inwonen en dus geen tijd meer om te pokeren. Ik was geschrokken, ik leefde met haar mee.
We spraken af op zaterdag 10 september om, samen met andere clubleden, de bloemetjes eens buiten te zetten. Een week ervoor kreeg ik van mijn vrouw te horen dat ze wilde scheiden. Ik was emotioneel een wrak maar we zetten door. Het werd een avond om nooit meer te vergeten. Ik won een pokertornooi in het casino van Spa, we werden buitengezet in een pittarestaurant omdat we te hard aan het lachen waren. Alle miserie werd een avond lang vergeten. Heb me nog nooit zo geamuseerd dan toen.
Ondertussen had ik heel veel aan haar. We begonnen te SMS'en, te bellen, te mailen. Ze begreep me, maakte het zelfde mee dan ik. We stuurden elkaar een goedemorgen en een slaapzacht, maar daartussen liepen de SMS'jes op. Ze werd mijn uitlaatklep maar ik ook die van haar. Als een van de twee het moeilijk had konden we steeds bij elkaar terecht. Voor een lange babbel, maar ook om gewoon eens samen onnozel te doen. In een van deze lange gesprekken kwamen er andere dingen boven. Ik werd als het ware naar haar gezogen en zij wist niet wat er mee te doen. De SMS'jes werden romantischer, de gesprekken werden langer. Ik was hier helemaal niet klaar voor, maar zulke dingen onderdruk je niet zomaar. Tot vorige zaterdag. Ik werd weemoedig en stuurde een lange SMS, ze nodigde me uit om met haar kids naar de kermis te trekken. Een zalige namiddag, alweer vergat ik alles om me heen, maar de aantrekking werd me te veel. Ook zij had het er moeilijk mee, na wat SMSjes 's avonds kreeg ik te horen dat ze niet klaar is voor een relatie, maar ook ik ben dat helemaal niet. De maatschappij verwacht een volgende stap maar is het zo erg dat ik haar gewoon leuk vind? Dat ik rustig door het leven wil wandelen, haar als supergoede vriendin dicht bij me wil, uren bellen en lang SMS'en, samen weggaan en hopen dat we binnen enkele weken, maanden, ... beiden klaar zijn om meer voor elkaar te betekenen, zonder druk te voelen, zonder ...
Sinds zaterdag zijn de SMSjes, de telefoontjes, de mails, niet meer hetzelfde. Voorbijgestoken door de maatschappij? Ik heb geen idee. Ik weet dat ik leuk vond wat we hadden, ik had geen zin om na te denken over waar het ons ging brengen. Ik had geen zin om te piekeren over hoe het nu verder moet. Ik wou haar romantische SMS'jes sturen, haar door een moeilijke periode helpen, men steun vinden bij haar en samen kuieren door het leven zonder te moeten nadenken over alle miserie. Al is het maar voor een paar minuten per dag. Is dat dan zo moeilijk?

Vandaag neem ik deze blog weer op. Niet omdat ik wil, maar omdat ik moet. Ik pastte men korte inhoud aan en hoop dat dit me door deze periode zal helpen. Alle remmen los ...

Anno 2002. Een vriend van mij komt bij me thuis zoals iedereen de deur wel platloopt bij mij. Ik heb een nieuwe vriendin zegt hij, ze noemt S (net zoals in een artikel dat ik hier een aantal jaren geleden schreef gebruik ik haar volledige naam niet ...). Ik ontmoette haar enkele dagen later en ze viel me direct op. Ze keek zo ... mysterieus. Ik vond haar een pracht van een madam. Ze woonde vrij snel bij me in, als roommate. We deelden een huisje, maar toen die twee uit elkaar gingen werd het plots veel meer dan dat. We werden verliefd, smoorverliefd op elkaar. Ik beleefde de tijd van mijn leven, maar toch waren we zo verschillend. Ik was vroeger de pure romanticus. S is eerder van het koele type. Jarenlang maakten we ruzie over steeds dezelfde punten, we hadden onze ups en onze downs. Ik ben serieus verliefd geweest maar ook enorm ongelukkig. Ik ben verkocht geweest voor haar maar heb me ook soms heel verloren gevoeld. We bouwden een nestje, kregen een pracht van een dochter, zagen het leven en de toekomst als een droom. Tot die dag, nu 3.5 week geleden, dat ze thuis binnen kwam en me vertelde dat die droom niet meer bestond voor haar. Het was voorbij. Ook al weet ik dat dit het beste was, ook al voelde ik me niet gelukkig meer. Damn ... wat mis ik die wilde haren op mijn borst, die moed, kracht en energie die ze uitstraalde. Ja, zelfs dat koppige karakter van haar. Haar sokken die tegen mijn benen wriemelden terwijl ze wist dat ik dat haat. De blik in haar ogen als ze even verliefd naar me keek, al weet ik niet hoe lang dat alweer geleden is.

Nu is alle aarde onder mijn voeten weg. Weg mijn S, weg mijn dochter, weg mijn woonst, weg mijn toekomst. Maar ook hier moeten we door. Hoe moeilijk het me momenteel ook lijkt.

Al hetgeen ik me al die jaren aangeleerd heb moet ik weer afleren. Ik moet plots aanvaarden dat ik emotioneel kan zijn. Ik crash de laatste weken zo hard dat ik dingen wil doen die ik toendertijd nooit begrepen heb. Ik vertel over mezelf al was het iemand anders. Ik treed buiten mijn lichaam om mezelf te beschermen, maar de gevoelens uiten zich op sommige momenten op zulke manier dat ik niet meer besef waar ik ben, wie ik ben, waar ik voor sta en wat ik nu echt wil in het leven.

Ik, die altijd zo hard was, die dacht dat hij alles aankon, moet nu aan de medicatie om rust te vinden en heeft plots mensen nodig waar ik vroeger heb op neergekeken. Psychologen, therapeuten, het leken me allemaal geldwolven want emoties die bestonden niet voor mij. Nu stap ik 2x per week in mijn oude Mazda en rij ik met knikkende knieën naar de praktijk van zo een geldwolf. Laat ik men leven leiden door zogenaamde professionelen, omdat ik het zelf niet meer kan.

 Ik heb hopen vrienden die me steunen, dagelijks hoor ik wel: bel me als het niet meer gaat. Ik vind het langs de ene kant geweldig, maar langs de andere kant lijkt het me een gevecht tussen mensen die allemaal diegene willen zijn waar ik inderdaad mijn steun kan vinden. Ik trek me de laatste dagen meer en meer terug en zoek de rust op van mijn kamertje van 2*2 bij een vriend. Ik kijk comedy op youtube, check mijn Facebook 10* per dag, stuur hodnerden sms'jes en probeer voorzichtig van mijn leven weer iets te maken.

Het doet raar om hier na meer dan een jaar nog eens langs te komen. Door omstandigheden doe ik deze job nu reeds een tijdje niet meer maar vind het leuk om alles nog eens terug te lezen en te zien dat sommige van de toenmalige bloggers nog steeds actief zijn. Memories ...

Ik zit 2 weken in Amerika en blog van daaruit voor het thuisfront, je kan de blog en wat background information met fotootjes lezen op:

www.desmurf.be/goingtoamerica